L’AUTOBÚS

bus

En cuantes entró nel autobús, el marmullu de concentración humano solliviólu. Un ensame de xestos y palabres recibíalu mientres pensaba nel rostru mustiu de María, que poco antes viera, tan estremáu del que foi avenida de sorrises naquelles semeyes onde xelaben los recuerdos más queríos. De sópitu, miró pa la marcha intermitente de la cai y descubrió, na ventaniella, a esi cristal a manera d’espeyu puercu y marcáu pol usu indolente, onde’l sol de la tarde-y devolvía una imaxe coles canes del’boutviviente. La piel engurriao diba cruel enseñando’l so gastáu xestu. Y entós decatóse de que, yá col estigma d’aquel otru tiempu, la soledá’twas la so forma de vida.

Advertisements

Dexa un retruque

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s